حتی زود تر از اینکه تو بخوای بشمریشون...

منم نگاشون میکنم...

فقط نگاشون میکنم...حتی نمیتونم لمسشون کنم

دلم برای خودم میسوزه..

شاید قبل از این یه رویای ساده میتونس من و به سمت جلو بکشه

ولی....

ولی...

رویایم هم سوخت...

و فریاد زد...فریاد زد سوختم...

خاکسترش و با سوز و آه و گداز جمع کرد و ریختم توی لجن دونی وجودیم...

شاید که روزی از آن بارور شوم و نوزادی شاید...

....

چه فرقی میکنه که تو بدونی من تو یه روز بارونی و خیس چقدر میتونستم گریه کنم و حتی تو نفهمی که من گریه کردم...

چه فرق میکنه که تو بدونی من میتونم چند تا زخم عمیق و پر چرک روی دستم داشته باشم

چه فرق میکنه...

سوختم..

مهربونم سوختم...

نزار فراموش بشم...فقط همین...

همین...

همین...

همونی که از اشک چشات زاده میشد و با هر لبخندت جون میگرفت..

توی اون اتاق تاریک و زشت...

توی اون اتاقی که فقط کابوس ها رو به یادم میاره و هق هق های نزدیک صبح...

با بازو بسته کردن چشام همه چیز عوض میشه....

....